De kunst van het schrijven

Het schrijven van een longread is een kunst op zich. Zijn wij in ons werk gewend om wat kortere stukjes to-the-point te schrijven, is het hier de bedoeling dat je diep op de materie ingaat en gedetailleerd te werk gaat. Dat kost energie en veel tijd. Maar als je dan bijvoorbeeld de longread leest van het NRC over de kunstroof van een aantal jaar geleden, is dat het allemaal waard. Want wat een leuk en interessant stuk is dat geworden!

De stijl van de longread is op een bepaalde manier chronologisch, maar springt qua verhaallijn door elkaar heen. Het begint bij de moeder van de verdachte die de gestolen schilderijen verbrand. Juist doordat het zo’n schokkend gegeven is, ben je gelijk geboeid. Gaat ze echt schilderijen van Picasso, Matisse en Monet verbranden? Die mooie doeken ter waarde van honderden miljoenen euro’s? Je wíl verder lezen.

Daarna springt de schrijver terug naar de nacht van de kunstroof zelf. Het begint bij de melding en gaat daarna in op hoe de roof is voorbereid. Doordat er tussen de verschillende stukken *** gebruikt zijn, zie je meteen dat je weer bij een ander stuk bent beland. Na het eerste stuk over de nacht van de roof en de melding van de diefstal, gaat de schrijver namelijk weer terug naar Roemenië. Enzovoorts. Je gaat voortdurend heen en weer, maar het blijft boeien. Natuurlijk eindigt de schrijver bij de moeder en zo is het verhaal rond.

Kortom: wie geïnspireerd wil worden voor het schrijven van een longread of gewoon even een half uur genieten van een goed geschreven artikel, lees dan De kunst van het stelen.